“Çocuk sahibi olmaması gereken mutsuz bir insan, mutsuzluğuna korkunç bir biçimde kilitlenip kalmıştır.”

Bu söz, Kafka'nın çocuk sahibi olmayı yalnızca biyolojik bir olay olarak değil, insanın kendi iç dünyasından ve mutsuzluğundan çıkabilmesinin bir yolu olarak düşündüğünü gösterir. Ona göre çocuk, bir insanın kendi benliğinden dışarıya açılan, geleceğe uzanan ve sınırlarını genişleten bir imkândır. Çocuk sahibi olmaması gereken mutsuz bir insan ise bu imkândan yoksun kalmıştır; üstelik bunun bilincinde olarak mutsuzluğunun içinde kilitli kalır. "Korkunç" sözcüğü burada yalnızca dışsal bir yoksunluğu değil, insanın kendini bir çıkmaza hapsolmuş hissetmesini vurgular.

Kafka'nın yaşamında çocuk sahibi olma meselesi önemli bir gerilim kaynağı olmuştur. Nişanlılık dönemlerinde evlilik ve aile kurma düşüncesiyle sürekli olarak kendi yazarlığı, yalnızlığı ve sağlığı arasında bocalamış; evliliği ve çocuk sahibi olmayı çoğu zaman kendisi için kapanmış bir kapı olarak görmüştür. Bu yüzden sözdeki "çocuk sahibi olmaması gereken mutsuz insan" ifadesi, biyolojik bir olanağı değil, varoluşsal bir durumu anlatır: Bazı insanların koşulları ya da yapıları gereği çocuk sahibi olma imkânından uzak kalması, onların mutsuzluklarını derinleştirir ve onları kendi içlerine kapatır.

Söz aynı zamanda umut ve gelecek düşüncesiyle de ilgilidir. Çocuk, insana kendisinin ötesine geçme, kendi acısını bir başkasının varoluşuna bağlama umudu verir. Bu umudun olmadığı bir mutsuzluk, Kafka'ya göre kendi içinde kapanan, soluk alması güç bir hâl alır. Bu düşünce, Kafka'nın insanın yalnızlığına ve varoluşsal kapanmışlığına dair karamsar bakışının tipik bir örneğidir.

Bu söz, Kafka'nın 27 Aralık 1911 tarihli günlük kaydından alınmıştır. Kafka bu dönemde evlilik, aile kurma ve babalık üzerine yoğun biçimde düşünmektedir.