“Çünkü bir merkeze sahip olmadan, bir mesleğe, bir aşka, bir aileye, bir gelire sahip olmadan, yani büyük ölçekte dünyaya karşı –elbette yalnızca deneme kabilinden– tutunmadan, onu bir anlamda geniş bir mülkiyet yığınıyla şaşırtmadan, insan kendini bir anda yok edici kayıplardan koruyamaz.”

Kafka burada insanın dünyada tutunabilmesi için gereken "merkez"i tartışır. Bir merkeze –meslek, sevgi, aile, gelir gibi sabit noktalara– sahip olmadan, kişinin dünyanın akışına karşı korunaksız kaldığını söyler. Bu "mülkiyet yığını" ifadesi, insanın dış dünyaya karşı kendini görünür kılma, bir yer işgal ettiğini kanıtlama ve böylece yok olmaktan korunma çabasını anlatır.

Kafka'nın kendi hayatıyla ilişkisi de önemlidir: Evlilik, düzenli bir meslek ve aile kurma konusunda hep kararsız kalmış, bu "merkez"leri kuramamıştır. Söz, yazarın kendi varoluşsal güvensizliğini bir genel ilkeye dönüştürme çabası gibidir.

Bugünün okuruna bu söz, güvenlik ve anlam arayışının dışsal yapılarla –kariyer, ilişki, mülkiyet– nasıl iç içe geçtiğini gösterir. Kayıplar karşısında ayakta kalabilmek için insanın kendine dayanak noktaları inşa etme ihtiyacını, ama aynı zamanda bu dayanakların kırılganlığını da ima eder.