“İnsan, içindeki yok edilemez bir şeye sürekli güvenmeden yaşayamaz; hem yok edilemez olan hem de güven, ondan sürekli gizli kalabilir. Bu gizli kalışın ifade biçimlerinden biri kişisel bir Tanrı'ya inançtır.”

Kafka bu sözde insan varlığının temelinde, kişinin içinde taşıdığı yok edilemez bir çekirdeğe duyulan güvenin yattığını söyler. Bu çekirdek de, ona duyulan güven de insanın bilincinden çoğu zaman habersiz kalabilir. İnsan, bu içsel kaynağı doğrudan göremez; onu ancak kendisini aşan bir varlığa, örneğin kişisel bir Tanrı'ya inanç aracılığıyla dolaylı olarak ifade edebilir.

Tanrı inancı burada bir vahiy ya da kesin bilgi olarak değil, insanın kendi içindeki yok edilemez olana dair sezgisinin bir dışa vurumu olarak sunulur. Kafka, dinî inancı mutlak bir gerçek ilan etmek yerine, onu insanın içsel yapısının kaçınılmaz bir yansıması olarak görür. Bu yaklaşım, onun dine hem yakın duran hem de onu insan deneyimiyle sınırlayan özgün bakışını yansıtır.

Bugünün okuru için söz, inancın sadece kurumsal dinle değil, insanın kendi varlığına dair derin bir güvenle de ilgili olduğunu hatırlatır. Kişi, inancını bir sistemle ifade edebilir ya da onu hiç adlandırmadan yaşayabilir; ama her iki durumda da yok edilemez olana güvenme ihtiyacı ortak bir insanlık zemini oluşturur.