“İnsanın onları söküp atmak için gözleri ve aynı iş için kalbi yok mu? Üstelik o kadar da kötü değil, bu bir abartı ve yalan, her şey abartı, yalnızca özlem gerçektir, onu abartmak mümkün değil. Ama özlemin hakikati bile, hakikati olduğundan çok, geri kalan her şeyin yalan olduğunun ifadesidir. Kulağa ters geliyor, ama böyle. Senin benim için en sevgili şey olduğunu söylediğimde belki bu aslında aşk değildir; aşk, senin benim içimi deştiğim bıçak olmandır.”

Kafka bu sözde sevgiyi ve özlemi alışılmışın dışında bir tanımla ele alır. Sevgiyi, huzur veren bir duygudan çok insanın içini deşen, onu sürekli kendisiyle yüzleştiren bir güç olarak görür. Sevilen kişi bir sığınak değil, insanın kendi iç dünyasına saplanan bir bıçaktır. Bu, romantik sevgiyi güzellik ve mutlulukla özdeşleştiren geleneksel anlayışın tam tersidir.

Metinde 'her şey abartıdır, yalnızca özlem gerçektir' ifadesi öne çıkar. Kafka, insanın yaşadığı duygular arasında yalnızca özlemin abartılamayacak kadar saf bir gerçeklik taşıdığını söyler. Özlemin bu hakikati bile, dünyanın kalanının yalan ve abartı olduğunu göstermektedir. Böylece sevgi, dünyadaki sahtelikten kaçıp gerçek bir duyguya tutunmanın adı olur.

Bu metin, yazarın Milena'ya duyduğu çalkantılı ve imkânsız aşkın izlerini taşır. İçindeki bu gerilim, Kafka'nın mektuplarında sık görülen kendini yaralama, suçluluk ve acıyı sevgiyle iç içe geçirme eğilimini yansıtır. Bugün okura, sevginin yalnızca rahatlatıcı değil aynı zamanda dönüştürücü ve sarsıcı yönünü gösterir.

Söz, Kafka'nın Milena Jesenská'ya 14 Eylül 1920'de yazdığı mektuptan alınmıştır. Mektuplar, Kafka'nın ölümünden sonra Milena'nın Willy Haas'a verdiği metinlerle 1952'de 'Letters to Milena' adıyla yayımlanmıştır. Bu dönemde Kafka ile Milena arasında yoğun ve imkânsız bir aşk ilişkisi yaşanmaktadır.