“Kendini koru Felice, hayatı banal saymaktan; eğer banal, tekdüze, basit ve dar kafalı anlamına gelecekse, hayat yalnızca korkunçtur, bunu neredeyse hiç kimsenin hissetmediği kadar hissediyorum. Sık sık — ve içimde belki de kesintisiz olarak — insan olduğumdan şüphe ediyorum.”

Kafka, Felice Bauer'e yazdığı bu satırlarda hayatın sıradanlığı hakkında derin bir tedirginliği dile getirir. Ona göre hayat, tekdüze ya da küçük hesaplarla sınırlı bir şey değildir; aksine, korkunçluğuyla insanın karşısına çıkar. 'Banal' kelimesini reddedişi, yaşama bakıştaki yüzeysel rahatlamaya karşı bir dirençtir. Kafka için asıl mesele, hayatın kolayca kategorize edilemeyecek kadar ağır ve rahatsız edici oluşudur.

İkinci cümlede Kafka, insan olduğundan neredeyse kesintisiz biçimde şüphe ettiğini söyler. Bu, onun eserlerindeki yabancılaşma duygusunun birebir yaşamındaki karşılığıdır. İnsan olmayı doğal, kendiliğinden bir veri olarak değil, sürekli sorgulanan, elde edilmesi gereken bir konum olarak deneyimler. Bu cümle, Kafka'nın varoluşsal suçluluk, yabancılık ve kendini gerçeklikte konumlandıramama duygularını yoğun biçimde açığa vurur.

Bu satırlar aynı zamanda bir uyarı niteliği taşır: Hayatı küçümsemek ya da onu sıradanlıkla geçiştirmek, onun korkunçluğunu görmemek anlamına gelir. Kafka, Felice'yi bu kolaycı bakıştan korunmaya çağırırken, kendi iç dünyasının sarsıntısını da paylaşır.

Kafka'nın Felice Bauer'e 7 Temmuz 1913 tarihinde yazdığı mektuptan alınmıştır. 'Briefe 1913 - März 1914' başlıklı mektup derlemesinde yer alan bu satırlar, Kafka ile Felice Bauer arasındaki mektuplaşmanın ilk yoğun dönemine aittir. Mektupta Kafka, kendi varoluşsal bunalımını ve insanlığından duyduğu şüpheyi Felice'ye açarken, ona hayat hakkındaki küçümseyici ya da tekdüzeleştirici bakıştan uzak durmasını öğütler. Bu dönemde Kafka'nın evlilik ve yazarlık arasında yaşadığı gerilim de mektuplarında giderek belirginleşmektedir.