“Prag bırakmıyor insanı. İkimizi de bırakmıyor. Bu anacığın pençeleri var. İnsan ya boyun eğmeli ya da -. Şehri iki yanından yakmalıyız, Vyšehrad'dan ve Hradschin'den; o zaman belki kurtulabiliriz. Belki karnavala kadar bunu bir düşünürsün.”

Kafka, Prag'ı şefkat ve baskıyı birleştiren bir figür olarak betimler: 'Mütterchen' yani 'annecik' sözcüğü bir yandan sıcaklık ve bağlılık uyandırır, öte yandan 'pençeleri var' ifadesi şehrin insanı yakalayan, bırakmayan yanını gösterir. Bu ikili imge, Kafka'nın yaşadığı yerle kurduğu çelişkili ilişkinin özlü bir anlatımıdır: Şehir ona kimlik kazandırır, ama aynı zamanda onu dar bir sosyal çevreye ve bir yaşam biçimine hapseder.

Şehri Vyšehrad ve Hradschin tarafından ateşe verme önerisi, doğrudan bir plan olmaktan çok bir iletişim tarzıdır. Kafka'nın Pollak gibi yakın bir dostuyla şakalaşırken kullandığı gençlik üslubu içinde, bu abartma aynı zamanda ciddi bir duyguyu açığa çıkarır: Prag'ın görünür simgeleriyle, tarih ve iktidar merkezleriyle kuşatılmışlığından duyduğu rahatsızlık. Gerçekçi olmayan bu imge, iç sıkışmanın güçlü bir ifadesine dönüşür.

Söz, genç Kafka'nın kentle, aidiyetle ve özgürlükle kurduğu gerilimli ilişkiyi anlamak için değerlidir. Prag onun dünyasında hem kaçılması zor bir yuva hem de boğucu bir pençedir ve bu gerilim ilerleyen yıllarda eserlerine de yansır.

Kafka, 20 Aralık 1902'de Prag'dan çocukluk arkadaşı Oskar Pollak'a yazdığı mektupta, kentteki yaşamın ikisini de nasıl sarıp sarmaladığını bu sözlerle anlatır. İkisi de Prag'da kalmak ile başka bir yere gitmek arasında düşünceler taşır. Kafka şehri yakma önerisini ciddi bir plan olarak değil, gençlik dönemi mektuplaşmalarına özgü kışkırtıcı ve tebessüm ettiren bir dille ifade eder. Bu mektup, onun hayatının sonraki dönemlerinde sürse de tam anlamıyla çözülmeyen Prag'la bağının erken bir işaretidir.