“Ruh, ancak dayanak olmaktan çıktığında özgürleşir.”

Kafka bu sözde özgürlüğü, insanın kendisini bir dayanak, bir tutamak ya da sabit bir nokta olarak görmekten vazgeçmesiyle ilişkilendirir. Ruhun 'Halt' yani 'dayanak' olması, kişinin kendi kimliğine, inançlarına ya da kesinliklerine sıkı sıkıya tutunmasıdır. Ancak bu tutunuş, Kafka'ya göre ruhu sabitleştirir ve gerçek hareket imkânını kapatır.

Özgürlük, bir yere dayanmakta değil, dayanak arayışını bırakabilmekte saklıdır. Ruh, ancak kendini bir liman, bir zemin ya da çözüm noktası olarak görmekten vazgeçtiğinde akışa, dönüşüme ve gerçek deneyime açılır. Bu, aynı zamanda belirsizliği kabul etmeyi, güvensizlikte yaşayabilmeyi gerektirir.

Kafka'nın sözü, günümüzde kimliğe, kesin yargılara ve kendini sürekli sağlam bir yerde konumlandırma çabasına güçlü bir karşı çıkış olarak okunabilir. İnsan, başkalarına dayanak olma ya da kendini bir başkasına dayanak yapma rolünü bıraktığında, ruhsal bir hafiflik kazanır. Gerçek özgürlük, hiçbir yeri kalıcı olarak işgal etmemekle mümkündür.