“Sen görevsin. Ortalıkta hiçbir öğrenci yok.”

Bu kısa ve yoğun söz, Kafka'nın eğitim, öğreticilik ve insanın kendi üzerindeki çalışması hakkında alışılmadık bir bakış açısını ifade eder. Konuşan ses, 'sen'e hitap eder ve o kişinin kendisinin bir görev olduğunu söyler. Yani asıl üzerinde çalışılması, anlaşılması, dönüştürülmesi gereken şey dışarıda değil, kişinin kendisindedir. 'Öğrenci' ise bu görevi başkasından öğrenecek ya da başkasının öğretmesini bekleyecek bir konumda değildir; çünkü ortada o görevi yerine getirecek kişiden başka kimse yoktur.

Söz, bir yandan insanın kendi varoluşunu bir sorumluluk olarak üstlenmesi gerektiği fikrini taşır. Kafka'nın dünyasında hakikat, başkasının hazır öğretisiyle edinilmez; herkes kendi yolunu kendisi yürümek zorundadır. Burada 'öğrenci' yokluğu, aynı zamanda yalnızlığı da ima eder. İnsan kendi göreviyle baş başadır ve bu görev ne bir okulda öğretilir ne de başkasına devredilebilir.

Bugün için bu söz, sürekli dışarıdan rehber, öğretmen, yöntem ya da onay aramanın bir sınırını hatırlatır. Kendi hayatının anlamını ve yönünü bulma işi, nihayetinde kişinin kendi başına üstlenmesi gereken bir görevdir.

Aforizma, Kafka'nın 'Betrachtungen über Sünde, Leid, Hoffnung und den wahren Weg' başlığı altında toplanan kısa düşünce metinlerinden biridir. Bu metinler, Kafka'nın 1917-1918 yıllarında, özellikle Zürau'da geçirdiği dönemde tuttuğu notlardan oluşur. Yazar burada düşüncelerini çoğu zaman numaralanmış, kısa ve mesel benzeri bir biçimde kaydetmiştir. 22 numaralı bu parça da insanın kendine dönük görevi ve yalnızlığı üzerine yoğunlaşan bu metinler bütününün bir örneğidir.