“İsa pratikten yoksun bir idealist değildir; o, pratik gerçekçidir.”

Martin Luther King bu sözüyle İsa'nın öğretisinin çoğu zaman sanıldığı gibi hayalci ya da dünyadan kopuk olmadığını, aksine insan ilişkilerinde en gerçekçi ve işe yarar yol olduğunu savunur. Ona göre 'pratik' olmak yalnızca çıkar hesabı yapmak ya da güç kullanmak değildir; düşmanı sevmek gibi öğretiler, uzun vadede nefretin ve şiddetin yol açtığı yıkımdan çok daha etkili bir dönüşüm sağlar. King açısından İsa'nın etiği, toplumsal gerilimlerin çözümünde ayakları yere basan bir strateji sunar; çünkü nefret ancak daha çok nefret üretirken, sevgi çatışmanın kökünü kurutur. Bu nedenle İsa'yı 'gerçekçi' olarak niteler. Özellikle sivil haklar mücadelesinde King, sevgi merkezli direnişin kırılgan bir hayal değil, somut sonuçlar doğuran bir toplumsal yöntem olduğunu vurgulamak ister. Bu söz, idealizm ile gerçekçiliğin birbirine zıt olduğu yönündeki yaygın kabulü sorgular ve kalıcı toplumsal değişimin ahlaki ilkeler üzerine kurulması gerektiğini hatırlatır.

Söz, Martin Luther King'in 1957 Noel'inde verdiği 'Loving Your Enemies' başlıklı vaazından alınmıştır. King bu vaazda İsa'nın düşmanları sevme öğretisinin Hristiyanlık tarihindeki yerini ve modern dünyadaki uygulanabilirliğini ele alır.