“Ahlakta yerleşik bir ilke olduğuna inanıyorum: Doğru mu yanlış mı olduğunu bilmeden bir iddiada bulunan kişi, yalan söylemekten suçludur; iddianın tesadüfen doğru çıkması onu haklı çıkarmaz ya da mazur göstermez.”

Lincoln bu sözünde, doğruluğunu araştırmadan bir şeyi öne sürmenin ahlaki sorumluluğuna dikkat çeker. Ona göre bir iddianın ahlaki değeri, yalnızca sonucunun doğru çıkıp çıkmadığıyla değil, o iddiayı dile getiren kişinin niyeti ve bilgi düzeyiyle de ölçülmelidir. Bir kişi bilmeden, araştırmadan konuşuyorsa, söylediği şey sonradan doğru çıksa bile bu durum ilk andaki sorumsuzluğu ya da aldatıcı tutumu ortadan kaldırmaz. Lincoln bu akıl yürütmeyi bir 'ahlak ilkesi' olarak sunar; bu da meseleye yalnızca pratik bir uyarı olarak değil, evrensel bir davranış kuralı olarak baktığını gösterir.

Bu bakış, Lincoln'ün avukatlık ve siyaset deneyimiyle de uyumludur: Kamusal tartışmalarda dayanaksız iddiaların yayılması, yalnızca bireysel bir kusur değil, toplumu yanıltan bir tehlikedir. Söz, günümüzde doğrulanmamış bilgilerin hızla yayıldığı ortamda da geçerliliğini korur. Başkalarını etkileyen bir iddiayı araştırmadan tekrarlamak, sonucun doğruluğundan bağımsız olarak hesap vermeyi gerektiren bir tutumdur. Lincoln burada bilgi, doğruluk ve sorumluluk arasındaki bağı vurgular; konuşan kişinin yalnızca sözünün içeriğinden değil, o sözü bilerek söyleyip söylemediğinden de sorumlu olduğunu hatırlatır.