“Doğulu bir hükümdarın bir zamanlar bilge adamlarından, her zaman göz önünde bulunacak, her zaman ve her durumda doğru ve uygun olacak bir cümle bulmalarını istediği söylenir. Ona şu sözleri sundular: "Ve bu da geçer." Ne çok şey anlatıyor! Gurur anında ne kadar terbiye edici! Acının en derin yerinde ne kadar teselli edici!”

Bu söz, geçicilik üzerine kurulu bir içgörüyü paylaşır. Lincoln, Doğulu bir hükümdarın bilgelerinden her zaman geçerli olacak bir cümle istemesi hikâyesini aktarır ve bilgelerin sunduğu 'Ve bu da geçer' sözünün evrensel doğruluğunu iki uç deneyimle vurgular: gurur ve acı. Gurur anında insanı alçakgönüllülüğe çağırır; çünkü başarı da güç de gelip geçicidir. Acı anında ise teselli verir; çünkü ıstırap da kalıcı değildir.

Lincoln'ün bu sözü seçmesi, hem yaşam felsefesini hem de konuşmasının tarımsal bağlamını yansıtır. Çiftçiler için doğa olayları karşısında mütevazı olmak ile zorluklara dayanmak arasındaki denge, geçicilik bilinciyle sağlanır. Söz, tarihsel olarak farklı dinî ve kültürel geleneklerde yer bulmuş bir temadır ve Lincoln bunu tarımsal emek ve alın teri üzerine kurulu bir konuşmada kendi döneminin dinleyicilerine uyarlar.

Bu yaklaşım, Lincoln'ün özellikle siyasi iniş çıkışlar ve iç savaş yıllarında sergilediği dayanıklılıkla da ilişkilendirilebilir. Geçicilik fikri, ona göre insanı ne başarıda sarhoş eder ne de felakette ezer; her iki durumda da ayakta kalmayı sağlayan bir bilgelik sunar.

Bu söz, Lincoln'ün 30 Eylül 1859'da Wisconsin Eyalet Tarım Derneği önünde yaptığı konuşmada, çiftçi örgütlenmesi ve tarımsal iyileştirme konularından genel yaşam derslerine geçtiği bölümde yer alır. Bilgelik hikâyesi, konuşmanın daha geniş bir çerçevede insan emeği ve sabrı üzerine düşünmesine katkı sağlar.