“Görkemli bir şelaleden ayrılırken, / Oyalanıp onun gürlemesini dinlememiz gibi — / Bellek, bildiğimiz ama artık bilmediğimiz / Her şeyi kutsayacaktır.”

Lincoln bu dizelerde belleği güçlü bir imgeyle, geride bırakılan bir şelalenin gürlemesine benzetir. Şelaleden uzaklaşan kişi artık onu görmez; ama gürleme bir süre daha kulağında çınlar. Aynı şekilde, geçmişte tanıdığımız insanlar ve yerler artık yaşamımızdan çıkmış olsa da anıları zihnimizde yankılanmaya devam eder. Bu yankı, belleğin en belirleyici özelliğidir: Kaybolanı kutsallaştırmak, ona geçmişte olmadığı bir kalıcılık kazandırmak. 'Bildiğimiz ama artık bilmediğimiz' ifadesi, geçmişin bir bilgi olarak kalırken canlı bir deneyim olmaktan çıktığını belirtir.

Düşünce tarihi açısından bu söz, romantik dönemin bellek ve doğa ilişkisine uyar. Doğa imgeleri, belleğin soyut işleyişini somutlaştırmak için kullanılır. Lincoln'ün siyasi konuşmalarında da görülen bu imgeli anlatım, onun hatip yönünün şiirsel temelini oluşturur. Bugünün okuruna, belleğin kaybedilen şeyleri bir tür kutsamaya dönüştürdüğünü; anıların bizden uzaklaştıkça daha yüce ve dokunulmaz bir nitelik kazandığını anımsatır. Kaybın büyüklüğü ile belleğin kutsayıcı gücü arasındaki bu ilişki, insanın zamanla kurduğu bağın önemli bir yönüdür.