“Eğer şu demokratlar gerçekten köleliğin yanlış olduğunu düşünüyorlarsa, köleci eyaletlerdeki gayretli adamlar kademeli bir özgürleştirme planını ele alıp bu kötülükten kurtulmak için enerjik ve son derece iyi niyetli biçimde çalışmaya başladıklarında çok memnun olacaklardır. Şimdi onları sınayalım. Frank Blair bunu denedi; 58'de Kongre'ye aday oldu ve yenildi. Demokrasi buna üzüldü mü? Sanmıyorum, sanırım hepiniz şapkalarınızı fırlatıp "Yaşasın Demokrasi!" diye bağırdınız.”

Lincoln bu sözde, köleliğin yanlış olduğunu ifade eden Demokratları eylemleriyle sınamayı öneriyor. Ona göre, bir kişi ya da grup köleliği gerçekten yanlış buluyorsa, bu kötülüğü sona erdirmek için çalışanları desteklemek zorundadır. Oysa Lincoln, Frank Blair örneğini vererek bunun böyle olmadığını gösteriyor. Blair, köleci bir aileden gelmesine rağmen kademeli özgürleşme politikasını savunmuş ve bu yüzden seçim kaybetmişti. Lincoln'ün aktardığına göre Demokratlar bu yenilgiye üzülmek yerine sevinmişti.

Burada temel mantık basittir: Somut bir örnek üzerinden bir iddiayı test etmek. Eğer kölelik karşıtlığı samimiyse, onu savunmak isteyen bir adayın mağlubiyeti sevince değil üzüntüye yol açmalıdır. Lincoln böylece Demokrat Parti'nin kölelik konusundaki söyleminin seçmen tabanında karşılığı olmadığını ima ediyor. Sözün alaycı tonu, "Hurrah for the Democracy!" nakaratında belirginleşiyor.

Sözün bugünkü okura söylediği şey, siyasi ilkelerin ancak somut sonuçlar ve tepkilerle ölçülebileceğidir. Bir değeri sözde savunurken, o değeri hayata geçirmeye çalışanların başarısızlığına sevinmek, o değere bağlılığın sahte olduğunu gösterir.

Lincoln'ün 1860 yılında Hartford, Connecticut'ta yaptığı seçim konuşmasından alınmıştır. Frank Blair, Missouri'den köle sahibi bir aileye mensup olup kademeli özgürleşmeyi savunan bir siyasetçiydi. Lincoln bu örneği, Demokratların kölelik konusundaki samimiyetini sorgulamak için kullanmıştır.