“Kölelik nerede varsa, oraya ilk önce hukuk dışı yollardan sokulmuştur. Onunla ilgili bulduğumuz en eski yasalar, onu getiren yasalar değil; zaten var olan bir şeyi düzenleyen yasalardır.”

Lincoln burada köleliğin tarihsel kökenine dair önemli bir gözlem yapar: Kölelik hukuktan doğmamıştır; hukuk, sonradan gelip onu düzenlemek zorunda kalmıştır. Bu, hukukun toplumsal bir kurumu meşrulaştırmasının, o kurumun ahlaken doğru olduğu anlamına gelmediğini gösteren güçlü bir argümandır.

Bu akıl yürütme, kölelik savunucularının "kölelik eski ve yasal bir kurumdur, dolayısıyla meşrudur" şeklindeki tezine doğrudan bir cevaptır. Lincoln, bir şeyin yasal olarak düzenlenmiş olmasının onun adil olduğunu kanıtlamadığını, aksine hukukun çoğu zaman var olan adaletsizlikleri düzenlemek için sonradan devreye girdiğini söyler.

Sözün bugünkü değeri, yasa ile adalet arasındaki farkı hatırlatmasındadır. Bir uygulamanın yasal çerçeveye oturtulmuş olması, onu ahlaken savunulabilir kılmaz. Bu ayrım, günümüzde de birçok toplumsal tartışmanın merkezinde yer almaya devam eder.

Bu söz, Lincoln'ün 16 Ekim 1854'te Illinois eyaletinin Peoria kentinde yaptığı ünlü konuşmada söylenmiştir. Bu konuşma, Kansas-Nebraska Yasası'na karşı yaptığı en kapsamlı ve etkili konuşmalardan biridir. Yasa, Nebraska ve Kansas topraklarında köleliğe izin verilip verilmeyeceğini yerleşimcilerin oylamasına bırakmış, böylece 1820 tarihli Missouri Uzlaşması'nı fiilen yürürlükten kaldırmıştı. Lincoln, köleliğin yayılmasına karşı ahlaki ve tarihsel temelli kapsamlı bir argüman geliştirdiği bu konuşmada, köleliğin hukuki statüsünün onun ahlaki meşruiyetini kanıtlamadığını savunmuştur.