“Bu hayat, iyi davranmış olmanın bilinci ve bir sonraki hayata dair umutlar dışında sağlam bir tatmin sunmaz.”

Locke bu sözünde, insan hayatındaki kalıcı tatminin kaynağını ahlaki bir çerçeveye yerleştiriyor. Ona göre dünyevi hazlar, başarılar ya da maddi kazanımlar tek başına sağlam ve kalıcı bir doyum sağlayamaz. İnsanın iç huzuru ve yaşamına anlam vermesi, öncelikle iyi ve doğru davrandığını bilmenin getirdiği vicdani rahatlıktan kaynaklanır.

İkinci önemli unsur, bir sonraki hayata, yani bir tür ölüm sonrası varoluşa duyulan umuttur. Bu umut, erdemli ve iyi bir yaşam sürmenin boşa gitmediği, nihai bir karşılığının olacağı inancına dayanır. Böylece Locke, ahlaki yaşamı yalnızca dünyevi sonuçlarıyla değil, aynı zamanda manevi bir ufukla da ilişkilendirir.

Söz, Locke'un düşünce dünyasında aklın yanı sıra ahlaki ve dini boyutların da ne kadar önemli olduğunu gösterir. Ampirist filozof olarak tanınmasına rağmen, insan davranışının nihai gerekçesini yalnızca deneyimde aramamış; vicdan ve umut gibi kavramlara da merkezi bir yer vermiştir. Günümüz okuruna ise kalıcı tatminin dışsal koşullardan çok, kişinin kendi eylemleriyle ve bunlara yüklediği anlamla ilgili olduğunu hatırlatır.

Locke'un 23 Ağustos 1704 tarihinde Anthony Collins'e yazdığı mektupta yer alır. Ölümünden birkaç ay önce kaleme aldığı bu mektup, Locke'un yaşamının son dönemindeki düşüncelerini yansıtır ve daha sonra eserlerinin derlendiği ciltte yayımlanmıştır.