“Sizde olduğu gibi zarif bir genç hanımda bir araya gelen nükte ve iyi huy, bildiğimiz bir meleğin en iyi benzerini oluşturur; ve böyle olağanüstü bir kişinin sohbeti ve dostluğuyla kutsanmış olan kişi, bu dünyada cennetten geriye kalan her şeyin tadını çıkarır.”

Locke bu sözde, bir insanı meleğe benzeten klasik iltifat kalıbını iki temel nitelik üzerinden kurar: zekâ (nükte) ve iyi huy. Ona göre bu ikisinin bir arada bulunması, yeryüzünde bir meleğe en çok yaklaşan görünümü yaratır. Burada melek imgesi yalnızca dinî bir gönderme değil, aynı zamanda ahlaki ve estetik bir ideali ifade eder; zekâ tek başına soğuk ya da kırıcı olabilirken, iyi huyla birleştiğinde insanı yücelten bir bütünlük kazanır.

Sözün ikinci bölümü dostluk ve sohbeti öne çıkarır. Locke için gerçek dostluk, yalnızca hoş vakit geçirmek değil, insanın dünyadaki en yüksek mutluluklarından biridir; bu yüzden böyle bir kişinin dostluğunu "bu dünyada cennetten geriye kalan her şey" olarak niteler. Bu ifade, Locke'un düşünce dünyasındaki deneyci ve insancıl eğilimle de uyumludur: Mutluluk soyut bir öte dünya vaadinden çok, somut insani ilişkilerde aranır.

Bugünün okuru için söz, kişisel çekiciliğin ve değerli ilişkilerin ne kadar nadir bulunan bir bütünlük gerektirdiğini hatırlatır. Düşünsel parlaklık ile karakter inceliğinin birleşimini yücelterek, insanın en iyi halinin hem zihinsel hem ahlaki boyutları kapsadığını vurgular.

Söz, Locke'un Mary Clarke'a 7 Mayıs 1682'de yazdığı mektuptan alınmıştır; Maurice Cranston'ın John Locke: A Biography adlı eserinde alıntılanmıştır. Mektup, Locke'un kişisel yazışmalarından biri olup özel bir iltifat ve dostluk ifadesi taşır.