“İnsanların eylemlerinin, düşüncelerinin en iyi yorumcuları olduğunu her zaman düşünmüşümdür.”

Locke burada, bir insanın gerçekte ne düşündüğünü anlamanın en güvenilir yolunun sözlerine değil, davranışlarına bakmak olduğunu söylüyor. Sözlü ifadeler yanıltıcı olabilir; kişi gerçek niyetini gizleyebilir, toplumsal beklentilere uygun konuşabilir ya da kendi düşüncelerini yeterince açık ifade edemeyebilir. Oysa eylemler, kişinin önceliklerini, değerlerini ve inançlarını daha somut biçimde ortaya koyar.

Bu görüş, Locke'un insan zihninin işleyişine dair genel yaklaşımıyla uyumludur. Ona göre zihinsel içerikler doğrudan gözlemlenemez; başkalarının zihnindeki düşüncelere ancak dışsal göstergeler aracılığıyla erişilebilir. Dil, bu göstergelerden yalnızca biridir ve her zaman güvenilir değildir. Eylemler ise daha kapsayıcı bir gösterge olarak, sözlerle çeliştiği durumlarda bile insanın gerçek eğilimlerini açığa çıkarır.

Bu ilke, günümüz psikolojisinde ve etik tartışmalarında da geçerliliğini korur. Bir kişinin söyledikleri ile yaptıkları arasındaki uyum, güvenilirliğin ve dürüstlüğün önemli bir ölçüsü olarak görülür. Locke'un sözü, bireyleri değerlendirirken sözlere değil, somut davranışlara odaklanmak gerektiğini hatırlatır.

Locke'un 1689'da yayımlanan İnsan Anlığı Üzerine Bir Deneme adlı eserinin birinci kitabının üçüncü bölümünde yer alır. Bu bölümde doğuştan gelen pratik ilkelerin varlığını tartışan Locke, insanların benimsedikleri ilkeleri davranışlarından bağımsız düşünmenin yanıltıcı olabileceğini savunur.