“Hakikati hakikatin kendisi için sevmek, bu dünyada insan yetkinliğinin başlıca parçası ve bütün diğer erdemlerin tohum yatağıdır.”

Locke bu sözde hakikat sevgisini yalnızca entelektüel bir tutum olarak değil, ahlaki yaşamın temeli olarak sunar. Ona göre hakikati çıkarsız biçimde, yani bir kazanç ya da onay beklemeden sevmek, insanın bu dünyada ulaşabileceği yetkinliğin en önemli parçasıdır. Bu sevgi, doğruyu yanlıştan ayırma çabasını yönlendiren içsel bir ilkedir.

"Tohum yatağı" benzetmesi, hakikat sevgisinin diğer bütün erdemlerin yeşereceği zemini hazırladığını anlatır. Adalet, cesaret, dürüstlük ve hoşgörü gibi erdemler, kişi gerçeği olduğu gibi görme ve kabul etme kapasitesine sahip olduğunda anlamlı biçimde gelişebilir. Hakikatten kopuk bir ahlak, Locke'a göre ya kör bir itaate ya da çıkar hesabına indirgenir.

Bu düşünce, Locke'un felsefesindeki deneyci ve eleştirel yaklaşımla uyumludur. İnsan zihni sınırlıdır; bu yüzden hakikate ulaşmak sabır, alçakgönüllülük ve sürekli bir sorgulama gerektirir. Günümüz açısından söz, bilgiye ve doğruya duyulan çıkarsız ilginin, hem kişisel bütünlüğün hem de sağlıklı bir toplumsal yaşamın kurucu unsuru olduğunu hatırlatır.

Söz, Locke'un Anthony Collins'e 29 Ekim 1703'te yazdığı mektuptan alınmıştır. Collins, Locke'un genç dostlarından ve düşünce özgürlüğü savunucularından biriydi; mektup, Locke'un geç dönem düşünsel ilişkilerini yansıtır.