“Kelimeleri gevşek ve istikrarsız biçimde kullanan kişi ya dikkate alınmaz ya da anlaşılmaz.”

Bu söz, dilin doğru kullanımının düşünsel ciddiyetle doğrudan ilişkili olduğunu ifade eder. Locke'a göre kelimeler, zihindeki ideleri başkalarına aktarmak için kullanılan işaretlerdir. Bir kişi bu işaretleri gelişigüzel, tutarsız ve belirsiz kullanıyorsa, dinleyiciler ya onun ne demek istediğini anlayamaz ya da söylediklerine güvenmeyerek dikkate almamaya başlar. İletişimde güvenilirlik, dilin tutarlılığından ayrı düşünülemez.

Locke'un bakışında dilsel özensizlik yalnızca bir üslup sorunu değil, aynı zamanda düşünce disiplininden yoksunluğun işaretidir. Kelimeler sabit anlamlar taşımadığında, insanlar arasında ortak bir zemin kurulamaz; tartışma ve bilgi alışverişi imkânsız hale gelir. Bu yüzden doğru bilgiye ulaşmanın koşullarından biri, kelimeleri herkesin aynı şeyi anlayacağı biçimde kullanma özenidir.

Günümüzde, özellikle kamuya açık tartışmalarda kavramların keyfi biçimde ve sürekli değişen anlamlarda kullanılmasının yol açtığı kafa karışıklığı bu sözün geçerliliğini sürdürdüğünü gösterir. Locke'un uyarısı, net düşünmenin ve güvenilir olmanın öncelikle dilde tutarlılık gerektirdiğine dair bir hatırlatmadır.

Söz, Locke'un 1689'da yayımlanan "İnsan Anlığı Üzerine Bir Deneme" adlı eserinin üçüncü kitabının onuncu bölümüne aittir. Bu bölüm, kelimelerin kötüye kullanılmasını ele alır. Locke, onuncu bölümün sonlarına doğru, dilin tutarsız kullanımının insanları bilgiye ve hakikate ulaşmaktan alıkoyduğunu, bu tür kullanımın iletişimi nasıl baltaladığını örneklerle anlatır ve dilin özenli kullanımını toplumsal bir erdem olarak sunar.