“Bir şey bilen herkes, her şeyden önce şunu bilir: Cehaletinin örneklerini aramak için uzun süre uğraşmasına gerek yoktur.”

Locke bu sözde bilginin temel bir koşuluna işaret eder: Gerçek anlamda bilen insan, bilmediklerinin ne kadar geniş olduğunu da fark edendir. Burada 'cehalet örnekleri' ifadesi, kişinin kendi bilgi sınırlarının hemen her konuda karşısına çıkabileceğini anlatır. Bilgili olmak, her şeyi bilmek değil; bilginin sınırlı olduğunu ve cehaletin kolayca fark edilebileceğini kabul etmekle başlar.

Bu düşünce, Locke'un insan anlığının sınırlarını araştırdığı felsefi projesinin doğal bir uzantısıdır. Ona göre insan zihni her şeyi kavrayamaz; bu yüzden bilgimizin nerede bittiğini bilmek, sağlam bir yargı için gereklidir. Söz, aynı zamanda dogmatik kibre karşı bir uyarıdır: Kendini her konuda yetkin sanan kişi, aslında bilgisinin sınırlarını hiç sorgulamamıştır.

Bugün de bu söz, entelektüel tevazunun önemini hatırlatır. Bir alanda derinleştikçe o alanın ne kadar çok bilinmeyen barındırdığını görmek, öğrenmenin sağlıklı bir işaretidir. Bilgi arttıkça bilinmeyenin farkına varmak, Locke'un ifadesiyle uzun aramalar gerektirmez; çünkü sınırlarımız çoğu zaman düşündüğümüzden daha yakındır.

Bu söz, Locke'un başyapıtı 'İnsan Anlığı Üzerine Bir Deneme' (An Essay Concerning Human Understanding) adlı eserinin dördüncü kitabında yer alır. Bu bölümde Locke, insan bilgisinin kapsamını ve sınırlarını inceler. Eser, deneyci felsefenin temel metinlerinden biri olarak kabul edilir ve Locke'un bilginin kaynağı, kesinliği ve sınırları üzerine uzun yıllara yayılan araştırmalarının ürünüdür.