“Doğa durumunu yöneten bir doğa yasası vardır ve bu yasa herkesi bağlar; bu yasa olan akıl, yalnızca ona başvurmayı kabul eden bütün insanlığa, herkes eşit ve bağımsız olduğundan, hiç kimsenin bir başkasının yaşamına, sağlığına, özgürlüğüne veya mülklerine zarar vermemesi gerektiğini öğretir.”

Locke burada doğa durumunun ahlaki düzenini açıklar. Doğa durumu, herkesin özgür ve eşit olduğu bir düzlemdir; ancak bu özgürlük keyfilik anlamına gelmez. Çünkü doğa durumunu yöneten bir doğa yasası vardır ve bu yasa akıl ile bilinebilir. Akıl, insanlara eşitlik ve bağımsızlıktan doğan bir temel ödev gösterir: Başkalarının yaşam, sağlık, özgürlük ve mülkiyet haklarına zarar vermemek.

Bu görüş, Locke'un doğal haklar düşüncesinin merkezinde yer alır. Haklar devlet tarafından bahşedilmez; insanlar bu haklara doğal olarak sahiptir. Devletin görevi ise bu hakları daha güvenli biçimde korumaktır. 'Yalnızca ona başvurmayı kabul eden' ifadesi, aklın bilgisine ulaşmanın herkes için mümkün olduğunu ama bunun bir tür düşünsel açıklık ve isteklilik gerektirdiğini ima eder. Bugün insan haklarının evrenselliği ve bireysel dokunulmazlık ilkesi üzerine düşünürken bu cümle hâlâ etkili bir felsefi dayanaktır.

Bu cümle, Locke'un 1689'da yayımlanan 'Two Treatises of Government' adlı eserinin ikinci incelemesinde, 'Doğa Durumu Üzerine' başlıklı ikinci bölümün 6. paragrafında yer alır. Locke, doğa durumunu 'herkesin özgür olduğu ama başıboşluk içinde olmadığı' bir durum olarak tarif eder; bu pasajda da doğa yasasının bağlayıcılığını ve kişiler arasındaki eşitliğin doğurduğu temel ahlaki yükümlülükleri belirler. Bu, onun toplum sözleşmesi ve sınırlı hükümet anlayışının ahlaki temelini oluşturur.