“Bütün insanlar hataya meyledebilir; ve çoğu insan, birçok noktada, tutku veya menfaat yüzünden hataya sürüklenme eğilimindedir.”

Locke bu sözünde bilgiyi ve yargıyı mutlak kesinlikle sahiplenmenin ne kadar yanıltıcı olabileceğini hatırlatır. 'Hataya meyledebilir' ifadesi, insan zihninin yapısal olarak kusursuz işlemediğini; herkesin eksik bilgi, yanlış öncüller veya aceleci çıkarımlar nedeniyle yanılabileceğini ima eder. İkinci kısım ise hatanın genellikle yalnızca bilgisizlikten değil, tutkular ve kişisel çıkarlar gibi duygusal ve pragmatik etkenlerden kaynaklandığını vurgular. Böylece Locke, hem kendimizin hem de başkalarının yargılarını eleştirirken alçakgönüllü olmamız gerektiğini öne sürer.

Bu düşünce, onun epistemolojisinin pratik bir uzantısıdır. İnsan bilgisinin sınırları üzerine kurduğu felsefede, kesin doğruluk iddialarının yerine kanıta dayalı, ihtiyatlı ve düzeltmeye açık bir tutum önerir. Kamusal tartışmalarda karşıt görüşlere karşı hoşgörünün temelini de bu kabul oluşturur: Karşımdaki benim kadar yanılabilirse, ben de onun kadar yanılabilirim. Söz, günümüzde aşırı özgüvenli siyasi veya ideolojik söylemlere karşı bir uyarı olarak da okunabilir.

Bu pasaj, Locke'un 1689'da yayımlanan 'An Essay Concerning Human Understanding' (İnsan Anlığı Üzerine Bir Deneme) adlı eserinin dördüncü kitabının 20. bölümünde yer alır. Eser, insan bilgisinin kaynağını, sınırlarını ve kesinlik derecelerini araştıran sistematik bir epistemoloji çalışmasıdır. Sözün bulunduğu bağlamda Locke, yanlış yargıda bulunmanın nedenlerini ve bu konuda ne kadar dikkatli olunması gerektiğini tartışmaktadır; bu, deneyci felsefesinin ve dogmatizme karşı mesafeli duruşunun tipik bir örneğidir.