“İnsanların varlıkları sınıflandırdıkları türlerin sınırları, insanlar tarafından çizilir.”

Locke bu sözüyle, doğadaki canlı ve cansız varlıkları ayırdığımız kategorilerin doğada hazır bulunmadığını, bunların insan zihninin soyutlama ve sınıflandırma faaliyetinin ürünü olduğunu savunur. Tür kavramı, nesnelerin kendisinde değil, insanın onları benzerliklerine göre gruplama biçiminde ortaya çıkar.

Ona göre bu sınıflandırmalar kesin ve değişmez değildir; farklı kültürler, farklı dönemler ve farklı ihtiyaçlar, farklı sınıflandırma ölçütleri doğurur. Bu yüzden bir türün sınırının nereden geçtiğini tartışırken, doğanın kendisinin bu sınırı belirlediği varsayımı sorgulanmalıdır.

Günümüzde bu görüş, özellikle dil felsefesi ve biyolojik sınıflandırma tartışmalarında önemini korur. Locke'un dikkat çektiği nokta, kavramlarımızın dünyayı tarafsızca yansıtmadığı, onu belirli bir bakış açısından düzenlediğimizdir.

1689 tarihli "İnsan Anlığı Üzerine Bir Deneme"nin üçüncü kitabında, genel terimlerin ve türlerin nasıl oluştuğunu incelediği bölümden alınmıştır. Locke burada, adcı (nominalist) denebilecek bir yaklaşımla, türlerin özlerinin doğada değil, insan zihninin soyutlama yetisinde temellendiğini gösterir.