“Yeryüzü ve aşağı düzeydeki bütün yaratıklar bütün insanlara ortak olsa da, her insanın kendi kişiliği üzerinde bir mülkiyeti vardır. Bunda kendisinden başka hiç kimsenin hakkı yoktur.”

Bu söz, Locke'un mülkiyet kuramının temel önermesini ortaya koyar. Ona göre doğa durumunda toprak ve diğer doğal kaynaklar ortaktır, ancak insanın kendi bedeni ve kişiliği üzerindeki mülkiyeti mutlaktır. Bu, mülkiyet hakkının ilk ve en temel biçimidir. Kişi kendi bedenine, emeğine ve dolayısıyla emeğinin ürününe sahiptir. Bu önerme, Locke'un daha sonra geliştireceği "emek-değer kuramı"nın zeminini oluşturur.

Locke burada özgürlük ile mülkiyet arasındaki ilişkiyi de gösterir. İnsanın kendi kişiliği üzerindeki mülkiyeti, onun hiç kimsenin keyfi iradesine tabi olmamasının garantisidir. Kendi bedeni ve kişiliği üzerinde başkasının hak iddia edememesi, insanın özerkliğinin ve onurunun temelidir. Lockecı anlayışta "mülkiyet" kavramı yalnızca eşyayı değil, yaşam, özgürlük ve kazanımları da içine alan geniş bir anlam taşır.

Bu düşünce, bireysel haklar ve kişi dokunulmazlığı düşüncesinin felsefi temellerinden biri olmuştur. İnsanın kendi bedeni üzerindeki hak sahipliği, hem köleliğe hem de mutlak yönetimin bireyi bir araç gibi kullanmasına karşı güçlü bir argüman sağlar. Bugün de kişisel özerklik, beden bütünlüğü ve insan onuru tartışmalarında bu önerme referans noktası olmayı sürdürür.

Bu pasaj, "Yönetim Üzerine İki İnceleme"nin (1689) ikinci incelemesinin V. bölümünde, mülkiyet üzerine bölümde yer alır. Locke burada mülkiyet hakkının doğal temelini açıklarken, ortak dünya kaynaklarından bireysel mülkiyetin nasıl meşru biçimde türediğini göstermeye çalışır. Bu bölüm, daha sonra Adam Smith'i ve klasik liberal geleneği etkileyecek olan emek-değer kuramının klasik ifadesini içerir.