“Korkular, kötülüklerin kendisinden daha büyüktür.”

Machiavelli bu sözde insanın karşılaştığı ya da karşılaşacağını sandığı olumsuzlukları düşünürken, asıl zarardan çok korkunun kendisinin büyüdüğüne dikkat çeker. Beklenen felaket zihinde abartılır; belirsizlik ve kaygı, olayın gerçekleştiği andaki fiili etkisinden daha ağır bir yük haline gelir. Dolayısıyla insanı asıl yıpratan çoğu zaman kötülüğün kendisi değil, ondan duyulan korkudur.

Bu düşünce, hem bireysel hem de toplumsal düzeyde geçerlidir. Kişi bir tehlikeyi bekleme sürecinde senaryolar kurar, zihninde tekrar tekrar yaşar ve bu tekrarlarla kaygıyı büyütür. Oysa tehlike fiilen ortaya çıktığında zihnin ürettiği korku kadar geniş ve ezici olmayabilir; çünkü gerçeklik, somut sınırları içinde baş edilebilir bir boyuta iner. Machiavelli'nin gözlemi bu açıdan insan psikolojisine dair pratik bir uyarı niteliğindedir.

Günümüzde de belirsizlik dönemlerinde, sağlık kaygılarından ekonomik endişelere kadar pek çok alanda korkunun olayın kendisini aşabildiği görülür. Söz, korkuların gerçek risklerden ayrı değerlendirilmesi ve insanın zihninde abartılı biçimde büyüttüğü tehditleri fark etmesi gerektiğini hatırlatır.