“Müzikteki en gerekli, en zor ve en önemli şeyi, yani tempoyu asla elde edemeyecek; çünkü gençliğinden beri kendini tamamen takta göre çalmamaya adamış.”

Mozart bu sözde bir müzisyenin temel kusuruna dikkat çeker: Sağlam bir ritim duygusundan yoksunluk. Ona göre tempo, müziğin hem en gerekli hem de en zor kazanılan öğesidir. Notaları doğru çalmak ya da parlak pasajlar geçmek yetmez; doğru tempoyu istikrarlı biçimde sürdürebilmek, yorumun iskeletini oluşturur. İfadenin ortasındaki "en zor" vurgusu, tempoyu kavramanın yalnızca teknik bir mesele değil, müzikal olgunluk ve disiplin gerektiren bir beceri olduğunu gösterir.

Sözün ikinci yarısında ise eğitimin belirleyiciliği öne çıkar. Kişi gençliğinden itibaren yanlış bir alışkanlık edinirse, bu ileride düzeltilemez hale gelebilir. Burada yalnızca müzik eğitimi değil, genel olarak öğrenme sürecindeki erken alışkanlıkların gücü de ima edilir. Mozart böylece yalnızca bir performans eleştirisi yapmaz; aynı zamanda temelin yanlış atılmasının sonuçlarını vurgular. Bu söz, bugün müzik eğitiminde ritim çalışmasının neden vazgeçilmez olduğunu anlamak için de çarpıcı bir klasik kaynaktır.

Mozart bu sözü 24 Ekim 1777 tarihli mektubunda babası Leopold Mozart'a yazmıştır. Friedrich Kerst tarafından derlenen "Mozart: The Man and the Artist, as Revealed in his own Words" adlı kitapta yer alır. Mektup, Mozart'ın Augsburg ve Mannheim çevresindeki müzisyenlerle ilgili izlenimlerini babasıyla paylaştığı bir döneme aittir.