“Acı der: Geç! // Fakat bütün haz sonsuzluğu ister, // derin, derin sonsuzluğu ister.”

Nietzsche bu dizelerde hazzın ve acının zamanla ilişkisini karşıtlık içinde ele alıyor. Acının sesi "geç" der: Onu yaşayan kişi, o anın bir an önce sona ermesini ister. Oysa haz, doğası gereği süreklilik arzular. İnsan keyif aldığı bir ânın bitmesini istemez; o ânın sonsuzca tekrarlanmasını, hiç eksilmeden yaşanmasını diler. "Bütün haz sonsuzluğu ister" ifadesi, hazzın içindeki varoluşsal bir özlemi dile getirir: geçici olanın içinde kalıcı olanı arzulamak.

Bu düşünce, Nietzsche'nin "bengi dönüş" veya "sonsuz dönüş" kavramıyla yakından ilişkilidir. İnsan, yaşamı bütün acısı ve hazzıyla sonsuzca evetleyebilirse, varoluşu en güçlü biçimde onaylamış olur. Dizenin burada öne çıkardığı nokta, hazzın geçiciliği karşısında duyulan isyandır; haz, kendi varlığını sürdürmek, zamanın akışına karşı koymak ister. Bu da insanın en yoğun yaşam anlarında zamanın nasıl dönüştüğünü, sıradan sürekliliğin dışına çıktığını gösterir.

Bu dizeler, "Also sprach Zarathustra"nın dördüncü bölümünde yer alan "Das Nachtwandler-Lied"in (Gece Yürüyüşçüsünün Şarkısı) sonudur. Aynı dizeler ilk kez üçüncü bölümdeki "Das andere Tanzlied"in (Öteki Dans Şarkısı) kapanışı olarak ortaya çıkmıştır. Her iki bağlamda da şarkı, gece yarısının sessizliğinde zamanın ve sonsuzluğun sırrı üzerine söylenir.