“Zeus istiyordu ki insan, öteki belalarla ne kadar eziyet çekse de yaşamı bir yana atmasın, tersine her seferinde yeniden eziyet çektirilmeye devam etsin. Bunun için insana umudu verir: Umut, gerçekte belaların en kötüsüdür, çünkü insanın ıstırabını uzatır.”

Nietzsche burada umudu avutucu bir güç olarak değil, insanın acısını sürdüren bir mekanizma olarak değerlendirir. Alıntıdaki Zeus imgesi, Antik Yunan'daki Pandora mitine gönderme yapar; orada umut, bütün kötülüklerin içinden çıkan son şeydir. Nietzsche bu mirası tersine çevirerek umudun insanı gelecekteki bir iyileşmeye bağlayıp şimdiki ıstırabına katlanmasını sağladığını söyler. Ona göre umut, acının kısalmasını değil, uzamasını getirir.

Bu düşünce, Nietzsche'nin insanın kendi acısıyla yüzleşmesi ve onu olduğu gibi kabul etmesi gerektiğine dair daha geniş yaklaşımıyla uyumludur. Umudu en büyük bela olarak nitelemek, alışılmış ahlaki ve dini teselli anlayışına bir meydan okumadır. Bugünün okuruna da umut ile edilgin bekleyiş arasındaki ayrımı düşündürür; umut bazen harekete geçmeyi erteleyen bir oyalanma biçimine dönüşebilir.

Bu söz, Nietzsche'nin 1878'de yayımlanan İnsanca, Pek İnsanca adlı eserinin birinci cildinin ikinci bölümünde, 71 numaralı aforizmada yer alır.