“Yemin ederim kardeşlerim, yeryüzüne sadık kalın ve size dünya ötesi umutlardan söz edenlere inanmayın! Zehir karıştıranlardır onlar, bilsinler ya da bilmesinler. Yaşamı hor görenlerdir onlar, can çekişenler ve kendileri de zehirlenmiş olanlardır, yeryüzü onlardan bıkmıştır: bırakın gitsinler!”

Nietzsche bu sözüyle, insanları dünya ötesi umutlara yönlendiren öğretilere karşı çıkar ve yeryüzüne, yani somut yaşama sadakati savunur. Ona göre gözleri göğe dikilmiş, öte dünyada ödül bekleyen insanlar, aslında bu dünyayı ve yaşamı küçümsemektedir. Bu tür öğretiler, insanın yaşama gücünü zayıflatır ve dikkatini gerçek, somut varoluşundan uzaklaştırır.

Nietzsche, "dünya ötesi umutlardan söz edenleri" zehir karıştıranlar olarak niteler. Bu kişilerin farkında olsun ya da olmasın, insanın yaşamla bağını zayıflattığını, onu bu dünyadan soğuttuğunu ve gücünü tükettiğini düşünür. "Can çekişenler ve kendileri de zehirlenmiş olanlar" ifadesi, bu düşüncenin aslında zayıflamış, yaşamı olumlayamayan insanların bir kaçışı olduğunu ima eder. Bu insanlar kendi yorgunluklarını ve hayata yabancılaşmışlıklarını, öte dünya hayalleriyle örterek hem kendilerini hem başkalarını zehirlerler.

Söz, Nietzsche'nin en temel felsefi tavırlarından birini yansıtır: yaşamın olumlanması. Ona göre insanın görevi, dünyadan kaçmak değil, onu bütün zorluklarıyla kabul edip kendi değerlerini yaratmaktır. Dünya ötesi umutlar, bu yaratıcı görevden bir kaçıştır. Bu yüzden Nietzsche, insanları kendi varlıklarını ve güçlerini bu dünyada, bu hayatta aramaya çağırır.

Bu söz, "Böyle Buyurdu Zerdüşt"ün önsözünün üçüncü bölümünden alınmıştır. Zerdüşt, dağdan inip insanlara hitap ederken onları dünyayı olumlamaya ve öte dünya öğretilerine karşı uyanık olmaya davet eder.