“Bir meslek insanı düşüncesizleştirir; en büyük nimeti de buradadır. Çünkü o, genel türden kaygılar ve endişeler insanın üzerine çullandığında, arkasına izinle çekilebileceği bir korunma siperidir.”

Nietzsche burada mesleklerin düşünsel işlevini alışıldık bakış açısının tersine çevirir. Ona göre bir mesleğin değerli yanı, kişiyi düşünceden uzaklaştırması değil, sürekli zihinsel kargaşaya karşı geçici bir sığınak sunmasıdır. Gündelik yaşamın büyük ve çözülemez görünen sorunları insanı bunaltırken, meslek düzenli ve sınırları belirli bir uğraş alanı yaratır; kişi bu alana gönüllü olarak çekilerek kendini dağınık kaygılardan korur.

'Nimet' sözcüğü burada ironik bir derinlik taşır. Meslek genellikle zorunluluk, yorgunluk ve tekdüzelikle ilişkilendirilir; oysa Nietzsche onu, aşırı düşünmenin yol açtığı felç edici hâlden uzaklaşma imkânı olarak öne çıkarır. Düşüncesizleşme, bir anlamda ruh sağlığını koruyan bir mekanizmadır.

Bu yaklaşım, insan zihninin sürekli büyük varoluşsal sorularla yüzleşemediğini, belli sürelerle somut ve sınırlı işlerle meşgul olmaya ihtiyaç duyduğunu ima eder. Bugünün okuru için de meslek, iş ve uğraşın yalnızca üretim araçları değil, aynı zamanda psikolojik denge unsurları olabileceğini hatırlatan bir bakış açısı sunar.

Bu söz, Nietzsche'nin 1878 yılında yayımlanan 'Menschliches, Allzumenschliches' (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin birinci cildinde, 537. aforizmadan alınmıştır. Bu dönem, Nietzsche'nin erken dönem romantik etkilerden uzaklaşarak daha analitik ve psikolojik gözlemlere yöneldiği yıllardır. Kitapta gündelik yaşamın, insan ilişkilerinin ve toplumsal kurumların incelendiği kesitlerde bu aforizma, çalışmanın birey üzerindeki psikolojik etkisini ele alır.