“Her güne iyi başlamanın en iyi yolu, uyanırken en azından bir insana sevinç verip veremeyeceğini düşünmektir.”

Nietzsche bu özdeyişinde güne iyi başlamanın yolunu, kişinin kendi çıkarı ya da verimliliğiyle değil, başkalarına küçük de olsa bir sevinç yaşatma ihtimaliyle ilişkilendirir. Düşünce, görünürdeki sadeliğine rağmen Nietzsche'nin ahlak anlayışındaki önemli bir yönü açığa çıkarır: İyi yaşam, yalnızca büyük hedeflerle değil, gündelik tavırlarla da kurulur. Sabah uyanır uyanmaz zihni bir başkasına yöneltmek, ben-merkezci bir günün açılışını kırar ve kişiyi eylemlerinin toplumsal boyutuyla yüzleştirir.

Söz aynı zamanda bir ölçü önerir: Her gün, en azından bir kişiye sevinç vermek. Bu, ulaşılması zor olmayan ama tümüyle anlamsız da olmayan bir hedeftir. Nietzsche'nin "en iyi araç" demesi tesadüf değildir: Ahlaki davranışı bir yükümlülük olarak değil, günün niteliğini dönüştüren pratik bir yol olarak sunar. Böylece sevinç vermek, öteki için olduğu kadar kişinin kendi günü için de bir başlangıç noktası hâline gelir.

Bugünün okuru için söz, mutluluk ve anlam arayışını büyük projelere ertelemek yerine, gündelik ilişkilerde somutlaştırmanın önemini hatırlatır. Bir başkasına sevinç verme düşüncesi, dikkati içe kapanmaktan çıkarıp dünyaya yöneltir. Bu yönelim, Nietzsche'nin daha sonraki dönemlerinde güç istenci ve kendini aşma kavramlarıyla derinleştireceği düşüncenin, insani ilişkiler düzeyindeki erken bir ifadesi olarak da okunabilir.

Söz, Nietzsche'nin 1878'de yayımlanan "Menschliches, Allzumenschliches" (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin birinci cildindeki 589. özdeyişten alınmıştır. Bu eser, Nietzsche'nin özdeyiş biçimini benimsediği ve daha önceki metafizik ile sanat anlayışından belirgin biçimde uzaklaştığı dönemin ürünüdür. Sağlık sorunları nedeniyle Basel Üniversitesi'ndeki görevinden ayrılmasının ardından yazdığı bu dönemde Nietzsche, insan davranışlarını daha soğukkanlı, psikolojik ve ahlak dışı bir gözle incelemeye yönelmiştir. 589. özdeyiş, gündelik yaşamın küçük eylemlerine dair pratik bir öneri olarak, eserin genelindeki alışkanlıklar, duygular ve toplumsal davranışlar üzerine çözümleyici bakışla uyumludur.