“Bütün iyi şeylerde bir rahatlık vardır ve çayırdaki inekler gibi uzanırlar.”

Nietzsche bu sözde iyi şeylerin doğasına ilişkin sakin ve imgeli bir gözlem yapar: Gerçekten iyi olan ne varsa, zorlama bir gerilim taşımaz; kendini doğal bir rahatlıkla sunar. Çayırda yatan inekler benzetmesi, huzuru, ağırlığı, kendiliğindenliği ve zorlama karşısında duran bir tür hayvani sakinliği çağrıştırır.

Bu düşünce, Nietzsche'nin yaşamı, bedeni ve içgüdüyü olumlayan yönüyle uyumludur. Ona göre insan çoğu zaman yapay kaygılarla, aşırı ciddiyetle ve hırçın bir çabayla iyiye ulaşmaya çalışır; oysa iyi, tıpkı otlayan bir ineğin kendiliğinden huzuru gibi, doğal bir ağırlığa ve zahmetsizliğe sahiptir. Zorlanmış, gergin ve yapmacık olan şeyler iyilikten çok gösterişe yakındır.

Bugün bu söz, verimlilik ve sürekli çaba baskısı altında yaşayan modern insana bir soluklanma davetidir. İyi bir fikir, iyi bir ilişki, iyi bir yaşam; hep zorlanarak değil, çoğu zaman dingin bir kabul ve doğal bir akış içinde gelişir. Nietzsche böylece iyinin kendine özgü ağırlığını ve sakin gücünü hatırlatır.

Bu söz, Nietzsche'nin "Menschliches, Allzumenschliches" (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin ikinci cildinde, 1879-1880 yılları arasında yayımlanan bölümlerden birinde, 107. aforizma olarak yer alır. Bu dönemde Nietzsche, sağlık sorunları nedeniyle sık sık dağlık bölgelerde yaşamış ve doğa gözlemleri eserlerine yansımıştır.