“Kör öğrenciler olmadan bir insanın ve eserinin etkisi hiçbir zaman büyük olmamıştır. Bir bilgiyi zafere ulaştırmak çoğu zaman yalnızca şu anlama gelir: onu aptallıkla öyle evlendirmek ki, aptallığın ağırlığı bilgi için de zaferi zorlasın.”

Nietzsche bu aforizmada, bir düşüncenin ya da eserin geniş kitlelerce benimsenmesinin çoğu zaman o düşüncenin gerçek değeriyle ilgili olmadığını, aksine 'kör öğrencilerin', yani sorgulamadan kabul eden takipçilerin varlığıyla mümkün olduğunu söyler. Burada 'kör' sözcüğü fiziksel bir durumu değil; eleştirel düşünceden yoksun, düşünceyi gerçek anlamıyla kavramadan tekrarlayan ve savunan kişileri imler.

Yazar, 'bir bilgiyi zafere ulaştırmak' ifadesiyle fikirlerin tarih sahnesindeki yayılım sürecini kasteder. Ona göre bir düşünce, genellikle incelikli ve karmaşık yapısı nedeniyle kendi başına kitleleri harekete geçiremez; bunun yerine aptallıkla, yani sığ anlayışlarla ve dogmatik kabullerle ittifak kurmak zorunda kalır. Bu ittifakta, düşüncenin derinliği kaybolsa bile, kaba gücün ağırlığı onun yaygınlaşmasını sağlar.

Söz, günümüzde de popülerleşen fikirlerin, ideolojilerin ve bilimsel kabullerin nasıl yüzeyselleşerek yayıldığına dair etkili bir uyarıdır. Okura, bir düşünceyi benimsemeden önce onu gerçekten anlayıp anlamadığını sorgulama sorumluluğu yükler.

Nietzsche bu sözü, 1878'de yayımlanan 'İnsanca, Pek İnsanca' (Menschliches, Allzumenschliches) adlı eserinin birinci cildinde, 122. aforizma olarak kaleme almıştır. Kitap, onun daha önceki çalışmalarından farklı olarak metafizik ve sanat aşırılığından uzaklaşıp aydınlanmacı, eleştirel bir bakışa yöneldiği döneme aittir. Bu dönemde Nietzsche, insanların inançlarını ve kültürel değerlerini nasıl oluşturduğunu sorgulayan kısa, deneme niteliğinde metinler yazmıştır.