“Kendi evimde otururum, // Hiç kimseyi hiçbir zaman taklit etmedim // Ve - kendi kendine gülmeyen // Her ustaya güldüm.”

Bu dörtlük, Nietzsche'nin kendi felsefi konumunu ev metaforu üzerinden dile getirir. Kendi evinde oturmak, düşünsel anlamda başkasının inşa ettiği sistemlerde kiracı olmayı reddetmek demektir. Taklit etmemek ise, her düşünürün kendi kapısını kendisinin inşa etmesi gerektiğine işaret eder.

Son iki dize, önemli bir nüans içerir: Nietzsche yalnızca başkalarıyla alay eden bir konumda değildir. Asıl ölçüt, bir düşünürün kendine gülüp gülemeyeceğidir. Kendi kendine gülebilen kişi, kibir ve dogmatizm tehlikesinden uzaktır; kendi düşüncesini mutlaklaştırmaz. Buna karşılık kendisini ciddiye almaktan başka bir şey bilmeyen "usta", gülünçtür.

Bu dizeler, düşünce tarihinde özgünlüğün ve eleştirel mesafenin önemini vurgular. Bugün okura söylediği şey, başkalarının düşüncelerini benimsemek ile kendi düşüncesini kurmak arasındaki farkın, aynı zamanda bir kendini tanıma süreci olduğudur. Kendine gülmeyi bilen, öğrenmeye de açık kalır.

Nietzsche'nin 1882'de yayımlanan "Die fröhliche Wissenschaft" (Şen Bilim) adlı eserinin kapak sayfasında motto olarak yer alır. "Ueber meiner Hausthür" (Evimin Kapısının Üstünde) başlığını taşıyan bu dörtlük, kitabın tamamına bir tür giriş işlevi görür. Nietzsche bu dönemde İtalya'da yaşamakta ve "Şen Bilim" ile birlikte daha olumlu, dans eden bir felsefe tonu geliştirmektedir.