“Bilge kişi gökbilimci olarak. - Yıldızları hâlâ "üstünde" bir şeyler olarak hissettiğin sürece, henüz bilen kişinin bakışına sahip değilsin demektir.”

Nietzsche burada bilgi ile duygu arasındaki dönüşümü anlatır. Yıldızları "üstümüzde" bir güç, kader ya da tanrısal bir düzenin işareti olarak gören bakış, henüz bilimsel ve felsefi bir bakış değildir. Bilen kişi, yıldızları yalnızca gökyüzündeki nesneler olarak görür; onlara yüklenen ilahi anlamlar çözülmüştür. "Üstünde" ifadesi, yalnızca mekânsal bir konumu değil, aşkın bir otoriteyi, insanın üzerinde olan bir düzeni simgeler.

Bu düşünce, Nietzsche'nin modern bilim ve özgür tin anlayışıyla bağlantılıdır. İnsan, evreni yöneten bir ahlaki düzen olduğu yanılsamasından kurtulduğunda, dünyayı olduğu gibi görmeye başlar. Bilge kişi evreni ne bir cennetin ne de bir mahkemenin uzantısı olarak okur; onu anlamaya çalışır. Bu, düşünsel bir özgürleşmedir; insan artık yıldızlardan korkmaz ya da onlardan medet ummaz.

Söz, bilimsel bilginin psikolojik boyutuna işaret eder. Bir şeyin ne olduğunu bilmek, ona karşı duyulan korkuyu, hayranlığı ya da boyun eğme içtepisini dönüştürür. Gökbilimcinin bakışı, evren karşısında çocuksu bir itaatten erişkin bir kavrayışa geçişi simgeler.

Söz, Nietzsche'nin 1886 tarihli "Jenseits von Gut und Böse" adlı eserinin 71. aforizmasında yer alır. Eserin genelinde bilgi, inanç ve ahlak arasındaki ilişkiler sorgulanır. Bu aforizmada Nietzsche, bilgiye dayalı bakış ile geleneksel, inanca dayalı bakış arasındaki farkı kısa ve yoğun bir imgeyle ortaya koyar.