“Kopyalar. — Önemli insanların kopyalarına sık rastlanır; ve çoğu kişi, tıpkı resimlerde olduğu gibi, burada da kopyaları özgünlerinden daha çok beğenir.”

Nietzsche bu aforizmada, önemli kişilerin taklitçilerinin özgünlerinden daha fazla ilgi gördüğüne dikkat çeker. Resim sanatından bir benzetme kurar: Nasıl ki bir tablonun kopyası bazen izleyicilere daha çekici gelirse, insanlar arasında da özgün ve güçlü karakterler yerine onların yumuşatılmış, sıradanlaştırılmış taklitleri tercih edilir.

Bu düşünce, Nietzsche'nin "sürü insanı" ve vasatlık eleştirisinin bir parçasıdır. Kopya, özgünün keskinliğini, rahatsız edici yanını ve zorluğunu kaybeder; daha kolay anlaşılır, daha az tehdit edicidir. Çoğunluk da bu rahatlığı sever. Özgün bir düşünürün, sanatçının ya da devlet adamının taşıdığı gerilim ve derinlik, kopyasında yüzeysel bir tanınırlığa indirgenir.

Söz, günümüzde de geçerliliğini korur: Taklit ürünlerin, sığ popülerleştirmelerin ve kolayca tüketilebilir versiyonların özgün ve zorlu olana tercih edilmesi, insanın karmaşıklıktan kaçışını gösterir. Nietzsche böylece okuru, beğenilerini ve tercihlerini sorgulamaya davet eder.

Bu aforizma, Nietzsche'nin 1878'de yayımlanan "Menschliches, Allzumenschliches" (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin birinci cildinin 294. aforizmasıdır. Eser, Nietzsche'nin önceki dönemindeki metafizik ve sanat vurgusundan uzaklaşıp daha eleştirel ve aydınlanmacı bir düşünce çizgisine geçtiği dönemin ürünüdür.