“Hayır, insanlığın hedefi sonda olamaz, ancak en yüksek örneklerinde olabilir.”

Nietzsche bu sözüyle, insanlığın anlamını gelecekte ulaşılacak uzak bir noktada değil, şimdiye kadar ortaya çıkmış en yüksek bireylerde aramak gerektiğini söyler. Ona göre insanlık, sıradan çoğunluğun ortalama ilerlemesiyle değil; en yaratıcı, en gelişmiş, en yüksek örneklerle anlam kazanır. Bu düşünce, onun daha sonra "üstinsan" kavramıyla derinleştireceği bireyci ve seçkinci anlayışın erken bir işaretidir. Nietzsche, "ilerleme"nin kendiliğinden ve toplu bir süreç olduğu fikrine mesafelidir; asıl değer, tek tek bireylerin kendi üzerinde çalışarak insanlığın ulaşabileceği düzeyi temsil etmesinde yatar. Bu nedenle insanlığı bir bütün olarak değil, onun en parlak tek örneklerini esas alan bir değer anlayışı önerir. Söz, bireyin varoluşsal gelişiminin insanlık idealinin merkezine konduğu bir düşünceyi ifade eder.

Bu cümle, "Unzeitgemäße Betrachtungen"in ikinci bölümü olan "Tarihin Yaşam İçin Yararı ve Sakıncası"nın dokuzuncu kısmından alınmıştır. Nietzsche burada, tarihin amacına ilişkin dönemin yaygın ilerlemeci ve teleolojik anlayışlarını eleştirir. Hegelci tarih felsefesinin, insanlığın anlamını sürecin sonuna yerleştiren yaklaşımına karşı çıkar. Ona göre tarihin değeri, sonunda ulaşılacak bir durumda değil; tarih boyunca ortaya çıkan büyük bireylerde ve yüksek örneklerde aranmalıdır. Bu düşünce, Nietzsche'nin bireyi ve büyük insanı merkeze alan tarih anlayışının özlü bir ifadesidir.