“İyi ve Kötü denen eski bir kuruntu vardır. Bu kuruntunun tekerleği şimdiye dek falcılar ve yıldız okuyucular etrafında dönmüştür.”

Nietzsche bu sözüyle ahlakın mutlak ve evrensel bir gerçeklik değil, insanlık tarihi boyunca belirli anlayışlar etrafında dönen bir inanç, bir kuruntu olduğunu söyler. Ona göre 'iyi ve kötü' ayrımı, tıpkı falcılık ya da yıldız okuyuculuk gibi, insanın dünyayı anlamlandırma ve kendini güvende hissetme ihtiyacından doğmuştur. Bu kuruntunun tekerleği, yani onu nesilden nesile taşıyan düşünce düzeneği, uzun süre kehanet ve batıl inançlarla işlemiştir.

Nietzsche, özellikle Zerdüşt'te, yerleşik ahlak anlayışlarını sorgular ve insanı kendi değerlerini yaratmaya çağırır. Buradaki eleştiri, geleneksel ahlakın sorgulanmadan kabul edilen bir külte dönüşmesinedir. Bugünün okuruna bu söz, değer yargılarımızın ne kadarının gerçek bir temele dayandığını, ne kadarının alışkanlıkla devralındığını sormaya davet eden bir uyarıdır. Ahlaki kavramların tarihsel olarak nasıl şekillendiğini görmek, onları kökten reddetmek anlamına gelmez; ama onlara mutlak hakikat gözüyle bakmanın da bir tür modern mitoloji olduğunu düşündürür.

Söz, Nietzsche'nin 1883-1885 yılları arasında yazdığı 'Böyle Buyurdu Zerdüşt' adlı eserinin üçüncü bölümünde, 'Eski ve Yeni Levhalar Üzerine' başlıklı bölümde geçer. Bu bölümde Zerdüşt, geleneksel değer levhalarını kırmayı ve yeni değerler yaratmayı tartışır; söz bu bağlamda eski ahlaki kavramların sorgulanmasına yönelik bir ifadedir.