“Bıkkınlık verecek kadar tüketilmiş şu iyimserlik ve kötümserlik sözcüklerini bir kenara atın! Çünkü onları kullanma nedeni her geçen gün daha da ortadan kalkıyor: bugün yalnızca gevezelerin onlara hâlâ kaçınılmaz biçimde ihtiyacı var.”

Nietzsche burada, döneminin entelektüel tartışmalarında neredeyse her şeyin üzerine yapıştırılan iki etiketi hedef alır: iyimserlik ve kötümserlik. Ona göre bu sözcükler, düşüncenin yerini sloganların aldığı, gerçek sorgulamanın bittiği yerde boy gösterir. Bir meseleyi ciddiyetle incelemek yerine onu "iyimser" ya da "kötümser" diye sınıflandırmak, derinlikten kaçıştır. Nietzsche, yaşanan çağın karmaşıklığının artık bu basit kutuplarla kavranamayacağını düşünür; bu yüzden sözcüklerin "kullanılma nedeni"nin giderek zayıfladığını söyler.

Sözün ikinci yarısındaki "gevezeler" (Schwätzer) ifadesi, Nietzsche'nin entelektüel sahtekârlara yönelik tipik bir eleştirisidir. Geveze, düşünmeden konuşan, hazır kalıpları tekrarlayan, sözcüklerin anlamını tüketen kişidir. Nietzsche için dil, özenle kullanılması gereken bir araçtır; klişeleşmiş sözcükler ise düşünmenin önündeki engellerdir. Bu nedenle iyimserlik ve kötümserlik gibi etiketler, gerçek bir felsefi duruşu değil, düşünsel tembelliği gösterir.

Bugün bu uyarı, sosyal medyada ve gündelik tartışmalarda hızla etiketlenen, anında iyimser ya da kötümser olarak sınıflandırılan görüşler için de geçerlidir. Nietzsche, karmaşık gerçekliğin basit ikiliklerle kavranamayacağını ve hakiki düşüncenin bu tür hazır sözcüklerden kurtulmayı gerektirdiğini hatırlatır. Düşünce, sloganın bittiği yerde başlar.

Bu söz, Nietzsche'nin 1878'de yayımlanan 'Menschliches, Allzumenschliches' (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin birinci cildinin 28. aforizmasından alınmıştır. Eser, Nietzsche'nin Schopenhauer felsefesine ve Wagner'in sanat anlayışına duyduğu hayranlığın ardından, daha bağımsız ve eleştirel bir düşünme biçimine geçişini yansıtır. Aforizmada, dönemin yaygın felsefi ve kültürel tartışmalarında sıkça kullanılan bu iki kavramın artık anlamını yitirdiği ve gerçek düşünceye katkı sunmadığı ileri sürülür.