“Dünyanın acısının hemen yanı başına, ve çoğu zaman onun volkanik zeminine, insan küçük mutluluk bahçelerini kurmuştur.”

Nietzsche bu sözünde insanın varoluşsal durumunu güçlü bir mekânsal imgeyle anlatır: Dünya, acının ve istikrarsızlığın hüküm sürdüğü 'volkanik' bir zemindir; her an sarsılabilir, püskürebilir, yakıp yıkabilir. İnsan ise bu tehlikeli zeminin tam ortasında ya da hemen kıyısında kendine küçük mutluluk alanları yaratır. 'Bahçe' imgesi burada önemlidir: Bahçe, doğanın kendiliğinden sunduğu bir şey değil, insan emeğiyle düzenlenen, sınırları çizilen, korunmaya çalışılan yapay bir güzellik ve huzur alanıdır. Nietzsche'nin bu gözlemi, insanın umutsuzluğa kapılmadan ama gerçeği de yadsımadan yaşama biçimini özetler: Mutluluk, acının yokluğundan değil, acının farkında olarak ve ona rağmen inşa edilen küçük, kırılgan ama değerli bir şeydir.

İnsanca, Pek İnsanca'nın birinci cildinde yer alan bu özdeyiş, Nietzsche'nin 'özgür tin' dönemi olarak bilinen, metafizik ve dinsel tesellilere mesafeli durduğu evresine aittir. Eser, insan hayatına dair kısa, deneme niteliğinde gözlemlerden oluşur ve bu söz de insanın dünyadaki yerine dair o genel bakışın bir parçasıdır.