“Almanları belirleyen şey, onlarda 'Alman olan nedir?' sorusunun asla tükenmemesidir.”

Nietzsche bu sözüyle Alman ulusal kimliğinin belirgin bir özelliğine işaret eder: Almanlar kendi kimliklerinin ne olduğu sorusunu sürekli canlı tutan, bu soruyu bir türlü kapatamayan bir halktır. Ona göre bu durum bir eksiklik değil, aksine Almanları tanımlayan ayırt edici bir niteliktir. Kendi üzerine düşünme, tanım arayışı ve kimlik sorgulaması, Alman kültürünün ve düşünce dünyasının bir parçası hâline gelmiştir.

Bu gözlem, milliyetçilik ve ulusal kimlik tartışmalarının yoğunlaştığı on dokuzuncu yüzyıl Avrupa'sı bağlamında anlam kazanır. Nietzsche burada Almanlığın donmuş, hazır bir tanıma indirgenemeyeceğini; aksine bir arayış, sorgulama ve oluş hâli olduğunu ima eder. Onun düşüncesinde hiçbir kimlik sabit değildir; kimlik sürekli yeniden yorumlanır ve inşa edilir.

Bugün de söz, kimlik tartışmalarının bir zayıflık değil, canlı bir kültürün işareti olabileceğini hatırlatır. Kendini sürekli sorgulayan bir toplum, aynı zamanda dönüşmeye ve kendini yeniden anlamaya açık demektir.

Nietzsche'nin 1886'da yayımlanan 'İyinin ve Kötünün Ötesinde' adlı eserinde, 244. aforizmada yer alır. Bu bölümde Nietzsche, Alman ruhunun derinliği, karmaşıklığı ve tamamlanmamış karakteri üzerine düşünür; Alman kimliğinin belirsiz ve çok katmanlı yapısını Avrupa'daki diğer uluslarla karşılaştırmalı olarak ele alır.