“Bilginlerden de sakının! Onlar sizden nefret ederler: çünkü kısırdırlar! Gözleri soğuk ve kurumuştur, onların önünde her kuş tüyleri yolunmuş olarak yatar.”

Nietzsche bu sözde bilginleri, yani akademik bilgiyle uğraşan uzmanlaşmış insanları, yaşamın canlılığı karşısında kısır ve yok edici bir güç olarak tasvir eder. Bilginlerin gözlerinin "soğuk ve kurumuş" olması, onların dünyaya hayat dolu bir bakışla değil, yalnızca parçalara ayıran, sınıflandıran ve çözümleyen bir bakışla yaklaştığını anlatır. "Her kuş tüyleri yolunmuş olarak yatar" ifadesi, bu analitik ve nesneleştirici bakışın canlı olanı nasıl söndürdüğünü, güzelliğini ve özgürlüğünü nasıl elinden aldığını çarpıcı biçimde gösterir. Uçan bir kuş, bilginin soğuk masasına yatırıldığında artık uçamayan, çıplak ve cansız bir nesneye dönüşür.

Nietzsche'ye göre bu bilginler, gerçek yaratıcılıktan ve yaşamı olumlamaktan yoksun oldukları için yaşamı seven ve yaratıcı gücü olan insanlara karşı gizli bir nefret beslerler. Kısırlıkları, onları başkalarının canlılığını küçümsemeye ve yok etmeye iter. Bilgi biriktirmek, yaşamın kendisini anlamak ve zenginleştirmek yerine onu kurutur.

Bu eleştiri, Nietzsche'nin salt akademik bilgiye yönelik daha geniş bir sorgulamasının parçasıdır. Ona göre hakikat arayışı, yaşamın hizmetinde olmalıdır. Yaşamdan kopmuş, yalnızca kendi içine kapanmış bilgi, insanı zenginleştirmez; aksine onu kurutur ve çevresindeki canlılığı da yok eder. Bu yüzden bilginlerden sakınmak, aynı zamanda yaşamın içgüdüsel ve yaratıcı gücünü korumak anlamına gelir.

Bu söz, "Böyle Buyurdu Zerdüşt"ün dördüncü bölümündeki "Yüksek İnsan Üzerine" başlıklı bölümden alınmıştır. Zerdüşt karakteri, yüksek insanlara hitap ederken akademik bilginin kısırlaştırıcı etkisine karşı uyarıda bulunur.