“Bilginin kendisi uğruna olması — ahlakın kurduğu son tuzak budur: böylece insan bir kez daha bütünüyle ona dolanır.”

Nietzsche bu sözünde, bilgiyi ya da hakikati yalnızca 'kendisi için' istemenin bile başlı başına bir ahlak biçimi olduğunu söyler. Ahlakın insanı en zor fark edilen yerden, yani koşulsuz hakikat arayışı üzerinden yeniden ele geçirdiğini ima eder. Ona göre 'bilgi için bilgi' ideali, masum ve ahlak dışı bir tutum gibi görünse de aslında eski ahlaki mutlaklık alışkanlığının kılık değiştirmiş halidir; çünkü hâlâ bir şeyin kendinde değerli olduğu inancına dayanır.

Bu, Nietzsche'nin 'İyinin ve Kötünün Ötesinde' adlı eserindeki daha geniş projesiyle uyumludur: ahlaki değer yargılarının ardındaki psikolojik ve kültürel koşulları açığa çıkarmak. Filozof burada okurunu, en saf görünen entelektüel arzuların bile değer yargılarından bağımsız olmadığını düşünmeye çağırır.

Günümüz okuru için bu söz, bilimsel nesnellik ya da tarafsız bilgi gibi ideallerin de birer değer seçimi taşıdığını hatırlatan felsefi bir uyarı niteliğindedir. Nietzsche bilgiyi küçümsemez; yalnızca onun sözde ahlak dışı ya da koşulsuz konumunun sorgulanmasını ister.