“Bir Alman büyük şeyler yapmaya yeteneklidir, ama bunları gerçekten yapması olası değildir: Çünkü itaat edebildiği yerde itaat eder; bu da zaten tembel bir zihne iyi gelir.”

Nietzsche bu aforizmada bireysel yetenek ile toplumsal alışkanlık arasındaki çelişkiye işaret eder. Almanların büyük işler başarabilecek kapasitede olduğunu kabul ederken, itaat etme eğiliminin bu kapasiteyi uygulamaya dökmeyi engellediğini öne sürer. Ona göre itaat, düşünme ve bağımsız karar alma yükünden kurtardığı için zihin tembelliğini besler.

Bu söz, Nietzsche'nin sürü ahlakı ve konformizm eleştirisiyle doğrudan ilişkilidir. İnsanın kendi aklını kullanmak yerine otoriteye boyun eğmesi, onun için bir güç kaybıdır. Milliyetçi bir yergi olarak değil, daha çok kültürel ve toplumsal bir davranış kalıbına yönelik felsefi bir gözlem olarak okunmalıdır. Söz, günümüzde de uyum sağlama baskısının bireysel yaratıcılığı nasıl sınırlayabileceğine dair evrensel bir tartışma sunar.

Bu söz, Nietzsche'nin 1881'de yayımlanan Tan Kızıllığı (Morgenröte) adlı eserinin 207 numaralı aforizmasında yer alır.