“Bu arada söyleyeyim: Yahudi sorunu bütünüyle yalnızca ulusal devletler içinde vardır; çünkü buralarda onların faaliyet gücü ve daha yüksek zekâsı, uzun bir acı okulunda kuşaktan kuşağa biriktirdikleri tinsel ve istemsel sermaye, kıskançlık ve nefret uyandıracak ölçüde ağır basmak zorundadır; öyle ki bugün hemen bütün uluslarda -ve bunlar kendilerini ne kadar ulusal olarak doğururlarsa o kadar çok- Yahudileri her türlü kamusal ve içsel kötülüğün günah keçisi olarak mezbahaya götürme yolundaki yazınsal kabalık giderek yaygınlaşmaktadır.”

Nietzsche bu pasajda "Yahudi sorunu" denilen meselenin doğal ya da Yahudilerin niteliklerinden kaynaklanan bir sorun değil, ulusal devletlerin yapısı içinde üretilen bir gerilim olduğunu savunur. Ona göre Yahudilerin gösterdiği çalışkanlık, zekâ ve tarihsel birikim, ulus-devletlerde çoğunluğun kıskançlığını ve nefretini tetikler. Burada önemli olan, Nietzsche'nin sorunu Yahudilere değil, ulusal kıskançlığa ve onun ürettiği dışlayıcı tutuma bağlamasıdır.

Nietzsche, ulusların kendilerini ne kadar "ulusal" olarak kurarsa, Yahudileri günah keçisi yapma eğiliminin o kadar arttığını söyler. Bu, milliyetçi siyasetin kimlik inşa etme biçimine yönelik bir eleştiridir: Bir topluluk, kendi içindeki krizleri ve başarısızlıkları dış bir gruba devrederek iç bütünlüğünü korumaya çalışır. Nietzsche'nin kullandığı "mezbahaya götürme" ve "günah keçisi" imgeleri, bu sürecin yalnızca düşünsel değil, fiili şiddete dönüşebileceğini gösterir. Sözün bağlamında bu, edebiyat ve basın yoluyla işleyen bir dışlamayı anlatır, ama tarihsel olarak daha ağır sonuçlara işaret eden açık bir uyarı niteliği de taşır.

Metin, Nietzsche'nin antisemitizme mesafeli duruşunu da yansıtır. O, milliyetçiliği ve toplumcu kitle hareketlerini eleştirdiği gibi, Yahudileri hedef alan siyasi ve kültürel kampanyaları da değersizleştirir. Ancak pasajın dili, Yahudileri "faaliyet gücü" ve "yüksek zekâ" sahibi olarak genelleştiren, dönemin stereotiplerinden bütünüyle arınmamış bir söylem taşır. Nietzsche burada bir grubu savunurken, aynı zamanda topluca bir başka gruba zaaf atfederek genellemeci bakıştan tam çıkamaz. Yine de ifade, nefreti teşvik değil, nefretin mekanizmasını teşhir etme amacı taşır.

Söz, Nietzsche'nin 1878'de yayımlanan "Menschliches, Allzumenschliches" (İnsanca, Pek İnsanca) eserinin birinci cildindeki 475. özdeyişten alınmıştır. Eser, Nietzsche'nin özgür düşünür olarak adlandırdığı dönemine ait olup din, sanat, ahlak ve siyaset konularındaki yerleşik anlayışları çözümleyen özdeyişlerden oluşur. 475. özdeyiş, ulus-devletlerin doğuşuyla birlikte Avrupa'da güçlenen milliyetçilik ve antisemitizm bağlamında yazılmıştır. Nietzsche burada, döneminin giderek yükselen ulusal söylemlerinin Yahudileri nasıl hedef hâline getirdiğini betimler.