“Bugünün Hristiyanlarını bizi yakmaktan alıkoyan, insan sevgileri değil, insan sevgilerinin güçsüzlüğüdür.”

Nietzsche bu sözde Hristiyanlığın tarihsel olarak hoşgörüsüzlükle, özellikle de engizisyon ve yakarak cezalandırma uygulamalarıyla ilişkisini hatırlatır. Ona göre Hristiyanlık, sevgi öğretisini öne sürse de, tarihte muhalifleri susturmak için şiddete başvurmuştur. Bugünün Hristiyanları ise aynı şeyi yapmıyorsa, bunun nedeni öğretilerinin sevgi ilkesine sadık kalmaları değil, artık o şiddeti uygulayacak güçten yoksun olmalarıdır. Yani hoşgörü, erdemden değil, zaafiyetten doğmuştur.

Bu düşünce Nietzsche'nin genel ahlak eleştirisiyle bağlantılıdır. Ona göre yerleşik ahlak sistemleri çoğu zaman zayıflığı erdem gibi göstermiştir. Hristiyanlık da güçsüzlüğü alçakgönüllülük, çileciliği kutsallık olarak sunmuştur. Burada ise tersine dönen bir durum vardır: Görünürde erdem olan hoşgörü, aslında bir güçsüzlük belirtisidir. Nietzsche, ahlakın ardındaki gerçek güdüleri ortaya çıkarmak ister.

Bu söz, hoşgörünün bile hangi koşullar altında ortaya çıktığını sorgulamaya davet eder. Bir davranışın erdemli görünmesi, onun arkasında gerçek bir etik bağlılık olduğu anlamına gelmez; bazen sadece koşulların zorlamasıyla ortaya çıkmış olabilir.

Söz, Nietzsche'nin 1886 tarihli "Jenseits von Gut und Böse" adlı eserinin 104. aforizmasında yer alır. Eserde din, ahlak ve güç ilişkileri sorgulanır. Bu aforizmada Nietzsche, Hristiyanlığın tarihsel şiddet mirası ile modern hoşgörü arasındaki çelişkiyi eleştirel bir gözle irdeler.