“Devlet, bütün soğuk canavarların en soğuğudur. Soğuk yalan söyler; ve şu yalan kayar ağzından: "Ben, devlet, halkım."”

Nietzsche bu sözüyle devleti, kendini halkla özdeşleştiren ve bu özdeşliği bir meşruiyet aracı olarak kullanan devasa, duygusuz bir varlık olarak tasvir eder. "Soğuk canavar" imgesi, devletin bireysel sıcaklığı, canlılığı ve yaratıcılığı ezen; kişileri kendi amaçları için araçsallaştıran yapısını vurgular. Devletin "ben halkım" iddiası Nietzsche'ye göre büyük bir yalandır; çünkü devlet, halkı temsil etmekten çok, onu kendi varlığını sürdürmek için kullanır.

Bu söz, "Yeni Put" bölümünde geçer ve Nietzsche'nin modern devleti yeni bir put, yani sorgulanmadan tapınılan sahte bir tanrı olarak gördüğünü gösterir. Ona göre devlet, bireyin kendini aşma çabasını, özgür düşüncesini ve yaratıcılığını bastıran bir aygıttır. Devletin soğukluğu, bürokratik ve kurumsal yapısının insani olandan kopukluğuna işaret eder.

Bugün bu söz, devlet-birey ilişkisi üzerine düşünürken hâlâ güçlü bir uyarı niteliği taşır. Devletlerin kendilerini "halkın sesi" olarak sunmalarının ardındaki iktidar mantığını sorgulamaya davet eder. Nietzsche'nin eleştirisi, devletin varlığını toptan reddetmekten çok, onun bireyi ezen ve kendini mutlaklaştıran eğilimlerine karşı bir uyanıklık çağrısıdır.