“Doğrudur: Hayatı seviyoruz; hayata alıştığımız için değil, sevmeye alıştığımız için. Aşkta her zaman bir parça delilik vardır. Ama delilikte de her zaman bir parça akıl vardır.”

Nietzsche bu sözde insanın hayata bağlılığını alışkanlıktan çok sevme yetisiyle açıklar. Yaşamayı sürdürmek bir zorunluluk ya da basit bir alışkanlık değil, sevgiye duyulan derin eğilimin bir yansımasıdır. İnsan hayata tutunur; çünkü bir şeyleri sevmeye, bağlanmaya, değer vermeye yatkındır. Bu bakış, karamsar bir varoluş anlayışını değil, tutkulu ve yaşamı olumlayan bir duruşu ifade eder.

Sözün ikinci yarısındaki paradoks ise Nietzsche'nin düşüncesinde sıkça görülen bir dengeyi sergiler: Delilik ile akıl birbirinin karşıtı gibi görünse de, insan deneyiminde iç içedir. Aşk, salt ölçü ve mantıkla açıklanamayacak kadar coşkun ve düzensizdir; ancak bu coşkunun içinde insanın en derin kavrayışları, sezgileri ve yaşama dair bilgeliği barınır. Böylece Nietzsche, akıl ve duygu arasındaki katı ayrımı sorgular. Bugünün okuruna bu söz, duygusal yaşamın zaaftan ibaret olmadığını, bilgeliğin yalnızca soğuk mantıkta değil, tutkunun içinde de bulunabileceğini hatırlatır.

Söz, Nietzsche'nin 'Böyle Buyurdu Zerdüşt' adlı eserinin birinci bölümünde, 'Okuma ve Yazma Üzerine' başlıklı bölümde geçer. Bu bölümde yazmak, okumak ve yaşam arasındaki ilişki ele alınırken, insanın hayat ve sevgiyle kurduğu bağın niteliği tartışılır.