“Erkeklerdeki kendini hor görme hastalığına karşı en güvenli çare, zeki bir kadın tarafından sevilmektir.”

Nietzsche bu aforizmasında, erkeklerin kendiliklerine yönelik aşağılayıcı bakışlarının aşılmasında sevgiyi özellikle zeki bir kadın tarafından sevilmeyi iyileştirici bir güç olarak gösterir. Burada tek tek terimlerin seçimi dikkate değerdir: 'kendini hor görme' bir hastalık gibi sunulur, yani içten içe büyüyen, kişiyi zayıflatan bir hâl olarak anlaşılır. Sevgi ise bu hastalığa karşı bir 'çare'dir.

Zeki bir kadının sevgisinin neden güvenli bir çare olduğu ayrıca düşünülmelidir. Nietzsche'ye göre zekâ, sevginin yalnızca duygusal bir onay değil, aynı zamanda görülmeyi ve anlaşılmayı içermesini sağlar. Değersizlik duygusuna kapılan birey, zekice bir sevgiyle karşılanırsa, kendine dair olumsuz yargıları sarsılır; çünkü değer veren kişinin düşünsel kapasitesi, verilen değeri daha anlamlı kılar.

Bu düşünce, kişinin toplumsal ve psikolojik dengelerini onaran unsurlar olarak kişisel ilişkileri ele alır. Aşk ve saygı arasındaki derin bağı ima eder; sevilmek, düşük özsaygının panzehiri olarak işlev kazanır. Bugünün okuru açısından, destekleyici ve zekâ ile yoğrulmuş bir ilişkinin bireyin sağlıklı benlik algısına katkısı bakımından hâlâ geçerliliğini koruyan bir gözlemdir.

Bu düşünce, Nietzsche'nin 1878 tarihli 'Menschliches, Allzumenschliches' (İnsanca, Pek İnsanca) adlı eserinin birinci cildinde, 384. aforizmadan alınmıştır. Kitabın psikolojik gözlem üslubuna uygun biçimde bu aforizma, bireyin sevgi ve özsaygı ilişkisini inceler. Nietzsche bu dönemde Schopenhauer ve Wagner etkisinden uzaklaşmış, öz bakımından daha serbest ve insan ruhuna yönelik çözümleyici bir yaklaşım geliştirmiştir.