“Sevilmeyi talep etmek, küstahlıkların en büyüğüdür.”

Nietzsche burada sevgiyi talep edilebilir, hak edilebilir ya da zorla elde edilebilir bir şey gibi görmenin içindeki kibri açığa çıkarır. Ona göre sevgi, karşılıklı özgürlük ve kendiliğindenlik temelinde gerçekleşen bir duygudur; bir başkasından sevgiyi bir hak, bir beklenti ya da zorunluluk olarak istemek, o kişinin duygusal özerkliğini hiçe saymak anlamına gelir. 'Anmaßung' sözcüğü, haddini bilmezlik, kendine hakkı olmayan bir yetkiyi yakıştırma anlamlarını taşır; dolayısıyla Nietzsche'nin eleştirdiği şey yalnızca sevgi arzusu değil, o arzunun üstü örtülü buyurganlığıdır. Bu bakış, onun genel ahlak eleştirisiyle de uyumludur: İnsan ilişkilerinde bile 'verme' ve 'alma' arasındaki ince dengeye dikkat eden Nietzsche, sevginin bir tür egemenlik aracına dönüştürülmesine karşı uyarır. Gerçek sevgi, ona göre, talep edilerek değil, belli bir hafiflik ve karşılıklı rıza içinde kendiliğinden yeşerir.

İnsanca, Pek İnsanca'nın birinci cildindeki bu özdeyiş, Nietzsche'nin insan ilişkilerindeki güç dinamiklerini ve duygusal beklentilerin altında yatan bencilliği incelediği bölümde yer alır. Eser, dostluk, aşk ve insan psikolojisi üzerine bu türden keskin gözlemlerle doludur.